Geschiedenis van cellulaire geneeskunde en wetenschappelijke micronutrienten-onderzoek

In het midden van de 19e eeuw had de microscoop zijn intrede gedaan in medisch onderzoek. De arts Rudolph Virchow (1821-1902), hoogleraar aan de Berlijnse Charité, beschreef in 1855 voor de eerste keer: “cellulaire pathologie” de leer dat alle ziekten ontstaan ​​op het niveau van de cellen. Deze nieuwe benadering ontketende een medisch-wetenschappelijke revolutie en wordt nog steeds wereldwijd beschouwd als de basis van ziekte (pathologie).
Aan het begin van de twintigste eeuw werden de kleinste moleculen in het dieet ontdekt die cruciaal zijn voor het behoud van een goede gezondheid. In 1912 noemde de Poolse wetenschapper Casimir Funk deze nieuwe groep moleculen ‘vitaminen’ – samengesteld uit ‘vita’ (leven) en de rest van het molecuul, ‘amin’.

 In de jaren 1928-1965 werden talloze Nobelprijzen toegekend aan artsen en onderzoekers voor de ontdekking van vitamines en hun rol in onze algemene gezondheid. Waaronder onder andere de Nederlander C. Eijkman en de Brit F.G. Hopkins (vitamine B1), de Duitsers A.O.R. Windaus (vitamine D) en R. Kuhn (vitamine B2 en B6), de Amerikanen G. H. Whipple, G. R. Minot en W. P. Murphy (vitamine B12), de Deen H.C.P. Dam (vitamine K), de Brit W. N. Haworth en de Hongaarse A. Szent-György (vitamine C), de Zwitserse P. Karrer (vitamine A) en de Britse onderzoeker Dorothy Hodgkin voor de uiteindelijke decodering van de structuur van vitamine B12. De volledige lijst is te vinden op de website van de Nobelprijscommissie: https://www.nobelprize.org/nobel_prizes/themes/medicine/carpenter/.

Dr. Linus Pauling

Echter de kennis over vitamines werd systematisch uit het medisch onderwijs en de praktijk verdreven door toedoen van de farmaceutische beleggingsindustrie.  Tegen het midden van de twintigste eeuw was er een kleine groep artsen en onderzoekers die toch verder gingen met vitamineonderzoek. Door het werk van Dr. R. F. Klenner kreeg tweevoudige Nobelprijswinnaar Dr. Linus Pauling aandacht voor vitamine-onderzoek. Hij bedacht ook de term ‘orthomoleculaire geneeskunde’ halverwege de jaren zestig (‘ortho’ is het Griekse woord voor ‘rechts’). In 1974 werd het Linus Pauling Institute of Orthomolecular Medicine opgericht in Palo Alto, Californië, USA.


dmr

 Het is ons doel om nog in deze generatie een wereld te creëren waarin elke man, elke vrouw en elk kind een gezond leven kan leiden

Dr. Matthias Rath

In 1989 nodigde de tweevoudige Nobelprijswinnaar Dr. Linus Pauling, Dr. Rath uit om in zijn onderzoeksinstituut in Palo Alto een researchafdeling hart- en vaatziekten op te zetten. Deze onderzoekstak was nieuw in het instituut, dat zich tot dan toe vooral op de rol van vitamine C bij kanker en verkoudheid had gericht.
Dr. Rath had de interesse van de Nobelprijswinnaar gewekt in zijn onderzoek naar een nieuwe risicofactor voor hart- en vaatziekten: de lipoproteïne (a), die hij samen met zijn collega’s van de Universiteit van Hamburg had uitgevoerd. Van 1990 tot 1992 publiceerde Dr. Rath – ondersteund door Dr. Pauling – werk over lipoproteïne (a), dat een sleutelmolecuul bleek te zijn bij niet alleen het ontcijferen van de oorzaken van hart- en vaatziekten, maar ook cruciaal bewijs leverde voor het identificeren van de belangrijkste mechanismen van de celverspreiding van kanker.

 

De volgende wetenschappelijke artikelen legden de basis voor ons moderne begrip van deze twee veel voorkomende ziekten:


Hart- en vaatziekten:

  • Solution to the Puzzle of Human Cardiovascular Disease [Link]
  • Unified Theory of Human Cardiovascular Disease [Link]

Kanker:

  • Plasmin-Induced Proteolysis [Link]

 

1992: Dr. Raths en Dr. Pauling’s historische oproep: “het einde van hartziekte is in zicht!”

Met zijn laatste oproep in het openbaar ondersteunde de Nobelprijswinnaar de wetenschappelijke ontdekkingen van Dr. Rath. In april 1992 lanceerden de twee wetenschappers de historische “Call for an International Effort to Abolish Heart Disease“. Kort voor zijn dood in 1994 vroeg Dr. Pauling aan Dr. Rath zijn levenswerk op het gebied van vitamine-onderzoek voort te zetten.

Jaren 90: de oorsprong van de cellulaire geneeskunde en de oprichting van het Dr. Rath Research Institute of Cellular Medicine

Nadat een micronutriëntentekort als een belangrijke oorzaak van steeds meer voorkomende ziekten is gebleken, lanceerde Dr. Rath in 1994 de term ‘cellulaire geneeskunde’. Zo sloot 150 jaar na de oprichting van ‘cellulaire pathologie’ de cyclus met ‘cellulaire geneeskunde’. De ontdekking van vitamines aan de ene kant en het bewijs van een tekortvoorziening als oorzaak van veel voorkomende ziekten aan de andere kant, maakten de cirkel rond.

In 1999 richtte Dr. Rath het naar hem genoemde Research Institute of Cellular Medicine op. Hij vroeg zijn oude wetenschappelijke collega, de wereldberoemde biochemicus en moleculair bioloog Alexandra Niedzwiecki de leiding van het instituut op zich te nemen. Onder Dr. Niedzwieckis leiding heeft het instituut zich in de afgelopen twee decennia ontwikkeld tot één van ’s werelds toonaangevende onderzoeksinstituut op het gebied van wetenschappelijk onderbouwde natuurlijke genezing. Met meer dan honderd wetenschappelijke publicaties beschikbaar op de website van het instituut en ook in ’s werelds grootste online medische bibliotheek: PubMed,geeft het instituut vorm aan de acceptatie van vitamineonderzoek wereldwijd.